جعفر محمدی – آماری که از سال ۱۳۸۰ تا کنون در دست است نشان می دهد که ایران هر هفت ماه به طور متوسط، یک هدیه به اسرائیل داده است!
هم اکنون سال هاست که ورزشکاران اسرائیلی، هنگام مواجهه با قرعه ایران، خوشحال می شوند که از پیش، برنده قطعی آن مسابقه هستند؛ این اتفاق در ۱۵ سال گذشته، ۲۶ بار تکرار شده است، حال بماند سال های قبل از آن.
استدلال می کنیم که چون اسرائیل را به رسمیت نمی شناسیم، از رقابت با ورزشکاران آن خودداری می کنیم؛ این که ایران رژیم اشغالگر صهیونیستی را به رسمیت نمی شناسد سخن درستی است ولی نکته کاملاً آشکار اینجاست که به رسمیت شناختن یا نشناختن کشورها، امری سیاسی است که در دولت و وزارت خارجه اتفاق می افتد و ربطی به تشک کشتی یا میز پینک پنک و نظایر این ها ندارد.
بنابر این رقابت ورزشی ارتباطی با “به رسمیت شناختن یا نشناختن یک حکومت” ندارد کما این که اگر همین فردا، یک ورزشکار ایران با یک ورزشکار اسرائیلی مسابقه دهد، کسی نمی تواند بازگشایی سفارتخانه هایی دو کشور در پایتخت های همدیگر را مطالبه کند.
این صحنه در تاریخ ورزش ایران خواهد ماند: سرمربی با فریاد از علیرضا کریمی می خواهد به کشتی گیر روس ببازد تا در مرحله بعد با کشتی گیر اسرائیلی مواجه نشود
همچنین گفته می شود برای “همبستگی با ملت فلسطین” این کار را می کنیم. واقعاً کجای این کار همبستگی با فلسطینی هاست؟ این که از مسابقه کنا
برچسب: نویسنده: استانها تاريخ: يکشنبه 17 دی 1396 ساعت: 13:07
برچسب: نویسنده: استانها تاريخ: يکشنبه 17 دی 1396 ساعت: 13:07